Bohemian Rhapsody: Kuralları Yıkan O Efsane

Selam ruh ortağım,

Bugün gökyüzü biraz gri, benim de içimde tam olarak ne olduğunu tanımlayamadığım bir karmaşa var. Hani bazen bir kalıba sığmaya çalışırsın da ruhun her yerinden taşar ya, işte tam öyle bir his. Kahvemi yudumlarken kulaklığımda o meşhur piyano tınısı yükseldi ve düşündüm; biz neden hep “normal” olana uyum sağlamaya zorlanıyoruz? Oysa en güzel şeyler, kimsenin anlam veremediği o “tuhaf” anlardan çıkmıyor mu?

Gel, bugün seninle sadece bir şarkıyı değil, bir başkaldırıyı konuşalım: Bohemian Rhapsody.

Sınırların Dışında Bir Hayal

Yıl 1975. Queen, stüdyoya girip o dönem için “delilik” sayılan bir işe imza atıyor. Düşünsene; plak şirketleri kapıda bekliyor, radyo kanalları “3 dakikadan uzun şarkı çalmayız” diye kurallar koyuyor. Freddie Mercury ise elinde 6 dakikalık, içinde nakaratı bile olmayan, operadan heavy metale savrulan devasa bir karmaşayla çıkageliyor.

Şirket yetkilileri “Bu çok uzun, çok karmaşık, kimse bunu dinlemez!” diyerek burun kıvırıyorlar. Ama Freddie ve arkadaşları biliyordu; gerçek sanat, başkasının çizdiği sınırlara sığmazdı.

Neden Bu Kadar “Tuhaf” ve Neden Bu Kadar Bizden?

Bohemian Rhapsody’yi bu kadar devleştiren şey, aslında tam da o reddedilen “tuhaflığı”. Şarkı üç farklı dünyayı birleştiriyor:

• Hüzünlü Bir Balad: Bir ruhun en çıplak, en savunmasız haliyle başlıyor.

• Kaotik Bir Opera: Orta bölümde o meşhur “Galileo!” seslenişleriyle adeta bir zihin fırtınasına dönüşüyor.

• Sert Bir Rock: Ve sonunda tüm o bastırılmış duygular heavy metalin gücüyle dışarı patlıyor.

Aslında bu şarkı tıpkı bizim gibi, değil mi? Gün içinde binbir farklı duyguya bürünmüyor muyuz? Bazen çok sakin, bazen içindeki fırtınayı susturamayan, bazen de dünyaya kafa tutmak isteyen o çocuk… İşte bu yüzden Bohemian Rhapsody, üzerinden 50 yıl geçse de hala o ilk günkü heyecanla kalbimize dokunuyor.

Kendi Şarkını Söylemekten Korkma

Sonuç ne mi oldu? O “asla tutmaz” denilen şarkı, tüm zamanların en çok dinlenen ve sevilen rock marşlarından birine dönüştü. Çünkü dünya, sadece cesur olanları ve “tuhaf” kalmaktan korkmayanları hatırlar.

Freddie bize şunu öğretti: Eğer ruhun 6 dakika boyunca avaz avaz bağırmak istiyorsa, kimsenin sana 3 dakikalık bir radyo kuralı koymasına izin verme.

Peki ya sen? Senin içinde de kimsenin anlam veremediği ama senin en gerçek parçan olan o “tuhaf” yanın hangisi? Benimle paylaşmak ister misin?