We Bury the Dead, geleneksel zombi janrının kanlı ve klişe dehlizlerinden sıyrılıp, rotasını insanın en temel trajedisine; “yas” sürecine kıran sarsıcı bir yapım. SXSW’de prömiyerini yapan film, yönetmen Zak Hilditch’in atmosfer yaratmadaki ustalığı ve Daisy Ridley’nin kariyer zirvesi sayılabilecek performansıyla yılın en dikkat çekici “yükseltilmiş korku” (elevated horror) örneklerinden biri olmaya aday.
İşte bu karanlık ve duygusal yolculuğun detayları:
Sessiz Bir Kıyametin Ardında: We Bury the Dead Analizi
Zombi türü, yıllardır hızlı koşanlardan yavaş yürüyenlere, komediden saf aksiyona kadar her şekle girdi. Ancak Zak Hilditch, We Bury the Dead ile türü tekrar köklerine, yani “ölümle kurduğumuz o tekinsiz bağa” geri götürüyor. Film, bir ordu deneyinin ters gitmesi sonucu Tazmanya’da binlerce insanın öldüğü bir felaketin sonrasını merkezine alıyor.
Hikayenin Kalbi: Kayıp ve Arayış
Daisy Ridley tarafından canlandırılan Ava, felaket sırasında kaybolan kocasını bulma umuduyla “Ceset Toplama Birimi”ne katılır. Buradaki işi basittir: Cesetleri toplamak, kimlik tespiti yapmak ve onları gömmek. Ancak bu rutin, ölülerin tam olarak “ölü kalmadığı” fark edildiğinde sarsıcı bir hal alır.
Film, zombileri birer avcıdan ziyade, huzur bulamayan ve yas tutan ruhların fiziksel birer yansıması olarak konumlandırıyor. Ava’nın her ceset torbasını açışındaki o gerilim, aslında kocasının yüzüyle karşılaşma korkusu ile onu bulma arzusunun yarattığı duygusal bir patlama noktası.
Daisy Ridley’nin Oyunculuk Dönüşümü
Star Wars evreninden tanıdığımız Ridley, bu filmde çok daha ham, savunmasız ve bir o kadar da dirençli bir portre çiziyor. Makyajsız, yorgun ve acıyla yoğrulmuş Ava karakteri, filmin tüm yükünü omuzlarında taşıyor. Ridley’nin performansı, korku unsurlarından ziyade filmin dramatik ağırlığını hissetmemizi sağlayan en büyük etken.
Teknik ve Atmosferik Değerlendirme
Yönetmen Zak Hilditch (1922 filminden hatırlanacağı üzere), izolasyon ve çaresizlik hissini yansıtma konusunda bir usta.
-
Atmosfer: Tazmanya’nın gri, soğuk ve sisli manzaraları, filmin melankolik tonunu mükemmel tamamlıyor.
-
Zombi Tasviri: Buradaki yaratıklar, parçalamak için üzerine atlayan canavarlar değil. Onlar ağır, hüzünlü ve rahatsız edici bir şekilde “tanıdık”.
-
Tempo: Film, türün meraklılarının beklediği hızlı aksiyonu vaat etmiyor. Aksine, yavaş yavaş derinin altına işleyen bir gerilimi tercih ediyor.
Eleştirel Bakış: Bu Film Kimler İçin?
We Bury the Dead, türün klasik örneği olan 28 Gün Sonra gibi bir aksiyon fırtınası bekleyenleri hayal kırıklığına uğratabilir. Ancak The Leftovers veya A Ghost Story gibi, varoluşsal sancıları ve yas sürecini odağına alan yapımları sevenler için bir başyapıt niteliğinde.
Filmin en güçlü yanı, izleyiciye şu soruyu sorması: Sevdiklerimiz artık “onlar” değilse bile, onları terk edebilir miyiz?
Değerlendirme
We Bury the Dead, türün sınırlarını zorlayan, izledikten sonra uzun süre zihninizde asılı kalan bir film. Sadece bir zombi filmi değil; pişmanlıklar, veda edemeyişler ve toprağın altında kalması gereken sırlar üzerine çekilmiş karanlık bir şiir gibi.
