Selam Gözümün Nurları, Kalbimin En İç Çeperleri!
Ay toplanın, çayınızı kahvenizi (ya da benim gibi diyet kolanızı) kapın gelin, size aşşşırı acayip bir haberle geldim! Nasılsınız bakayım, keyifler yerinde mi? Ay valla benim hiç sormayın, evde bizim Erhan’la yine birbirimize girdik. Neymiş efendim, salonun ortasındaki eski berjer çok yer kaplıyormuş da, atalım gitsinmiş… Ulan Erhan! O berjerin ruhu var ruhu! Neyse, tam bu berjer kavgasının üstüne bir film izledim, şoklar içerisindeyim! Resmen kader bana “Almira bak, evdeki eşyalara iyi davran” mesajı verdi.
Bugün o entelektüel, “kamera açısı yeşildi, ışık yansımaları postmodern varoluşçuluğu anlatıyordu” diye kafa ütüleyen sıkıcı sinema eleştirmenlerini evrenin dışına fırlatıyoruz! Size bu yılın en gizli, en çılgın, en “Neeee?” dedirten hazinesini anlatacağım. Hazırsanız kemerleri bağlayın, başlıyoruz!
By Design (Yönetmen: Sophy Romvari)
Arkadaşlar, bakın şimdi… Bugüne kadar izlediğiniz tüm Freaky Friday’leri, o ruh değiştiren, komiklik şakalar yapan filmleri falan unutun, hafızanızdan silin gitsin. Onlar bunun yanında anaokulu müsameresi kalır!
Filmin başrolünde orta yaş krizinin eşiğinde, hayatın sillesini yemiş dünyalar güzeli Camille (Juliette Lewis oynuyor ki kendisi hastası olduğum bir ablamızdır) var. Bu kadın bir gün bir marangoz dükkanında acayip sade, ahşap, öyle ahım şahım numarası da olmayan bir sandalye görüyor. Ama nasıl bir hayran kalma… Hani ben indirimde o meşhur markanın çantasını görünce gözlerim döner ya, aynen öyle! Ve sıkı durun… Kadının bilinci şaaak diye o sandalyeye geçiyor!
Ay İnanmıyorum, Şaka Mııı Bu?!
Bakın şimdi spoiler vermeyeceğim ama… Kadın sandalyeye dönüşünce, o marangoz bunu alıp bir adamın evine satıyor. Sonra o adam sandalye kılığındaki Camille’in üstüne oturup saatlerce telefonda eski sevgilisinin dedikodusunu yapıyor! Camille orada acı çekiyor, “Bırakın beni, ben insanım!” diye çığlık atmak istiyor ama gıkı çıkmıyor çünkü o artık bir meşe odunu! Ay düşünsenize bizim Erhan’ın benim üstüme oturduğunu… Hayır yani, kilo da aldı bu ara, hayattan bezdirir insanı valla! Neyse işte, izleyin görün internette neler oluyor neler!
Kulağa tam bir komedi fiyaskosu gibi geliyor değil mi? Ama valla billa öyle değil! Film resmen insanı tam kalbinden vuruyor. O yalnızlık hissi, durağanlık, “Ben bu hayatta ne yapıyorum ya?” aydınlanması… İzlerken hüngür hüngür ağladım, evdeki sandalyelere sarılıp helallik istedim resmen! Sinema salonlarında patlamış mısır yiyip Marvel izleyen kitle bu filmi kaçırdı ama biz dadmedya sinema gurmeleri olarak bu gizli hazineyi tabii ki yakaladık!
Bence:
“Hayatınızda izleyebileceğiniz en felsefi, en melankolik ve insanı ‘Ulan acaba ben de evdeki mutfak robotuyla yer değiştirsem Erhan fark eder mi?’ diye düşündüren aşşşırı iyi bir başyapıt!”
Şimdi Sıra Sizde Gözümün Nurları!
Ben bu filme bayıldım, resmen ruhumu marangoz dükkanında bıraktım! Peki siz ne diyorsunuz? Bir gün bir eşyayla beden değiştirecek olsanız bu ne olurdu? (Lütfen akıllı robot süpürge demeyin, bütün gün pislik temizleyemem valla!)
Hadi aşağıya yorumlara koşun, dedikodunun dibine vuralım! Sizi aşşşırı seviyorum, öpüldünüz!
