Gazze’de Ateşkes Var, Huzur Yok: Bir Kap Yemek İçin Saatler Süren İmtihan
Dünyanın gözü kulağı bazen büyük siyasi kararlarda, manşetleri süsleyen ateşkes haberlerinde oluyor. Ancak kağıt üzerindeki o imzalar, sahada çamurun ve tozun arasında yaşamaya çalışan insanların tencerelerinde kaynamayan suyun yerini doldurmuyor maalesef.
Gazze’de Ekim 2023’ten bu yana süregelen yıkım, arkasında sadece yıkılmış binalar değil; yıkılmış hayatlar, parçalanmış umutlar bıraktı. Evet, aylar önce bir ateşkes sağlandı fakat Gazze halkı için “normalleşme” hâlâ çok uzak bir hayal. abluka sürüyor, insani yardımlar adeta damlalıkla veriliyor ve Filistinliler bugün hâlâ temel bir insan hakkı olan “beslenme” ihtiyacı için aşevlerinin önünde saatlerce kuyruk bekliyor.
Bir Çadırın Gölgesinde, Bir Kap Yemeğin İzinde
Gelin, manşetlerin ötesine geçip Han Yunus’un Mevasi bölgesindeki bir aşevine gidelim. Oradaki insan kalabalığına, o gözlerdeki çaresizlik ile umudun harmanlandığı bakışlara yakından bakalım.
Refah’taki evini terk etmek zorunda kalan Nesrin Ebu Matar, 5 çocuğuyla ayakta kalmaya çalışan bir anne. İşin daha acı tarafı, kendisi bir kanser hastası. Doktorların “dumandan, stresten ve yorgunluktan uzak durmalısın” dediği Nesrin Hanım, çocuklarına bir kap sıcak yemek götürebilmek için her gün saatlerce dumanın ve ateşin başında, yemek kuyruğunda bekliyor.
“Gaz yok. Saatlerce ateş başında oturmak zorunda kalıyoruz ve ben hasta olduğum için aslında bunlar bana yasak. Sağlığım sürekli kötüye gidiyor… Sabah 10’dan öğleden sonra 3’e kadar kuyruktayım. Bazen yemeği alıp dönüyorum, bazen de elim boş…”
İşte “annelik” dediğimiz o tarifsiz duygu, Gazze’nin çamurlu yollarında, kanser ağrılarına rağmen çocukları için saatlerce dik durmaya çalışan Nesrin’in bedeninde somutlaşıyor.
Aynı kuyrukta genç bir baba olan Şadi Süleyman ile karşılaşıyorsunuz. Saldırıların ilk günlerinde evlenmiş, bir çocuğu var ve eşi ikinciye hamile. Bize söyledikleri aslında durumun özetini sunuyor: “Aşevleri, ailemin karnını doyurmak ve hayatta kalmanın tek adresi haline geldi.”
Bu İmtihan Sadece Gazze’nin mi? (Dünya İçin Ne Anlama Geliyor?)
Peki, tüm bu anlatılanlar bize, insanlığa ve günümüz dünyasına ne söylüyor?
-
Savaşın Silahsız Yüzü: Açlık ve yokluk, modern dünyada ne yazık ki hâlâ bir “silah” veya bir baskı unsuru olarak kullanılıyor. İsrail’in bölgeye girmesine izin verdiği yardımların, ihtiyacın binde birini bile karşılamaması insanlığın ortak vicdanında dev bir yara açıyor.
-
Ateşkesin İllüzyonu: Masada atılan imzalar, eğer sahada bir çocuğun beslenmesini, bir hastanın ilaca ulaşmasını sağlamıyorsa, sadece istatistiki bir veriden ibaret kalıyor. Gazze’deki durum, insani krizlerin sadece bombalar sustuğunda bitmediğini açıkça gösteriyor.
-
Yardım Kuruluşlarının Sınırı: Dünya Merkez Mutfağı (WCK) gibi uluslararası organizasyonlar bile baskılar ve imkansızlıklar nedeniyle dağıtımlarını kısmak zorunda kalıyor. Aşevi sahibi Saad Abdin’in belirttiği gibi; yakıtın, odunun ve malzemenin tükendiği bir yerde aşevleri de kapandığında, bu insanların gidecek başka hiçbir yeri kalmayacak.
Son Söz: Vicdanımızı Nerede Bıraktık?
Sevgili okurlar; Gazze’de yaşananlar sadece bir coğrafyanın kaderi değil, 21. yüzyılda insanlığın ne kadar “insan” kalabildiğinin bir sınavı. Bir yanda lüksün, teknolojinin ve yapay zekanın sınırlarını zorlayan bir dünya var; diğer yanda ise çocuklarına bir kap çorba götürebilmek için kanser haliyle 5 saat kuyrukta bekleyen anneler…
Gazze’deki aşevi kuyrukları bize şunu hatırlatmalı: Ekmek ve su kadar adalete de açız. Ve ne yazık ki adalet, o uzun kuyrukların sonunda dağıtılan yemek kaplarının içinde bile yer almıyor.
Dünyadan en sıcak, en gerçek ve vicdanımıza dokunan haberleri aktarmaya devam edeceğiz. Sevgiyle ve her zaman empatiyle kalın.
