Hollywood’un o jilet gibi takım elbiseli, kusursuz ve her daim gülümseyen “salon beyefendisi” imajını bir kenara fırlatıp eline pençeleri taktığından beri Hugh Jackman’ın içindeki o karanlık cevheri hepimiz biliyoruz. Adam yaşlandıkça, “ak sütten çıkmış ak kaşık” gibi parıldayan o klasik kahraman rollerinden iyice sıkıldı, rotayı doğrudan insan ruhunun o puslu, çamurlu ve tekinsiz sokaklarına kırdı! Verdiği özel röportajda, yeni filmi The Death of Robin Hood vesilesiyle içini döken Jackman, neden ısrarla “anti-kahraman” rollere çekildiğini açık açık anlattı. Meğer mesele sadece bir tarz değişikliği değil, resmen bir ruhsal arınma seansıymış! Sinemanın bu en karizmatik kurdunun neden “gri alanlarda” dans etmeyi seçtiğine yakından bakalım.
İnsan Doğasının Gri Alanları: Neden Hep Bir Arıza Arayışındayız?
Eski topraklar boşuna dememiş; “Kusursuz dost arayan dostsuz kalır” diye. Hugh Jackman da tam olarak bu kafada. Yaşlandıkça, sinemada siyah ve beyaz kadar net ayrılmış karakterlerin yapaylığından fena halde bıkmış durumda. “İnsanlığın o gri alanları bana artık çok daha cazip geliyor,” diyen aktör, aslında her birimizin içindeki o kusurlu, hatalarından ders çıkaran ama yine de düşüp kalkan tarafa ayna tutuyor.
Çocukluğunda bile Luke Skywalker yerine Han Solo’nun o “fırlama ve güvenilmez” havasına hasta olduğunu itiraf eden Jackman, Clint Eastwood’un Unforgiven (Affedilmeyen) filmindeki o çökmüş silahşör imajının da hayranıymış. Yani adamın genetiğinde baştan beri bir “arıza” sevdası varmış da, biz onu yıllarca The Greatest Showman’de şarkı söylerken izlemişiz!
Logan’dan Yaşlı Robin Hood’a Uzanan Kan Bağı
Hatırlarsınız, 2017 yapımı Logan filminde pençeleri paslanmış, alkolik, hayattan bekleme süresi dolmuş bir Wolverine izlemiştik ve hepimizin boğazına bir düğüm oturmuştu. İşte Jackman, Michael Sarnoski’nin yönettiği ve Jodie Comer ile başrolü paylaştığı vizyondaki yeni filmi The Death of Robin Hood arasında çok net bir paralellik kuruyor.
-
Geçmişin Ağır Yükü: Hem Logan hem de bu yeni karanlık Robin Hood, hayatları boyunca başvurdukları şiddetin duygusal ve vicdani faturasıyla yüzleşiyor.
-
Ölümle Dans ve Kabulleniş: Filmde ağır yaralanıp bir manastıra sığınan Robin Hood, aslında aksiyon peşinde koşmuyor; ömrünün son demlerinde bir iç hesaplaşma yaşıyor.
-
Bırakabilme Sanatı (Letting Go): Jackman, bu sahneleri çekerken resmen terapi gördüğünü söylüyor. Ölümü ve bitişi keşfetmenin, hayatı daha meditatif ve sakin bir şekilde algılamasını sağladığını belirtiyor. Yani adam setten bildiğiniz “şifa bularak” çıkmış!
“Ölümün, sonun bir güzelliği var. Her şeyi serbest bırakabilmek ve o alana geçebilmek aslında çok meditatif, sakinleştirici ve gerçekten iyileştiriciydi.” — Hugh Jackman
Kusursuz Kahramanlar Devri Kapandı mı?
Dadmedya dünyasında ve küresel sinema trendlerinde artık “pelerinini rüzgarda dalgalandıran temiz yüzlü çocukların” dönemi çoktan kapandı. Seyirci artık kendi gibi hata yapan, geçmişi kirli, vicdan azabıyla kıvranan ama doğruyu bulmaya çalışan karakterleri bağrına basıyor. Hugh Jackman da 57 yaşında bir sinema devi olarak, kariyerini kusursuz kahramanlık taslayarak değil, hatalarıyla şekillenen gerçek insan hikayeleriyle taçlandırmak istiyor. Hani derler ya, “Keskin sirke küpüne zarar,” işte Jackman’ın karakterleri o sirkeyle harmanlanmış, küpünü delmiş ama tadı damağımızda kalan cinsten. Türkiye’deki sinemaseverlerden tutun global gişeye kadar herkes bu “yaralı ruhların” hikayesini izlemek için salonları dolduruyor. Eğer siz de kusursuz süper kahramanların klişe dünyasından sıkıldıysanız, Hugh Jackman’ın bu karanlık ve iyileştirici dönüşümüne mutlaka sinemada şans verin.
